درخت های همیشه بهار رو دوست ندارم.
مثل آدم هایی که همیشه کمرشون راست است و انگار هیچ غمی خم نمی کندشان. همیشه سبز، همیشه برگ دار، همیشه سایه دار. تابستان و زمستان ندارند.
کسی با تبر به جونشون نمیفته.
اما هیچ وقت میوه ندارند. اما هیچ وقت کسی را با شکوفه سورپریز نمی کنند.
چه تعبیر قشنگی، آدمایی که هیچ غمی کمرشون رو خم نمی کنه.. دوسش داشتم.
هر آدمی یه توانی داره.بالاخره خم میشوی